together with Polaris

 คนดื้อดึง

หลายวันก่อน มีเพื่อน คนนึงเค้าเป็นแคส  แล้วเค้าก็Paint เป้สะพาย ไว้ด้วยหมึกสีแดงป็นภาษาเกาหลีว่า ดงบังชินกิ แต่เราเห็นว่า สีที่เพื่อนเราใช้paint มันเป็นสีแดงเพียวๆ แล้วตัวอักษรเริ่มลอกแล้ว เราก็เลย บอกเพื่อนที่เป็นแคสคนนั้นว่า

"เฮ้ยแก...หมึกมันเริ่มจากแล้วอ่ะ เค้าว่าแกเอาสีขาวมาลงขอบให้มันชัดขึ้นดีมั๊ย"

เพื่อนคนนั้นหันมาตอบแล้วก็ยิ้มๆว่า

"ไม่อ่ะ เค้าอยากปล่อยให้มันจางไปทีละนิด ตามเวลา เค้าไม่อยากยึดติดกับมันจนเกินไป บางครั้งปล่อยวางบ้าง แล้วจดจำมันไว้ดีกว่า"

ฟังแล้วเราก็พูดอะไรไม่ออกเลย ไม่คิดว่ามันจะรู้สึกแบบนี้ บางทีเราเองก็คิดเหมือนกันว่าเราเป็นคนที่ไม่ยอมรับความจริงรึเปล่า ซึ่งมันก็อาจจะใช่ แล้วเราก็ยังไม่อยากปล่อยวางมันไปนี่นา ..บางครั้งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนดื้อดึง แต่ก็จะให้ทำไงได้ล่ะ เราคิดว่า บางที ความรู้สึกแบบที่เพื่อนเรากำลังเป็นยังคงเดินทางมาไม่ถึงเราก็ได้ เราคิดว่า ทำไมเพื่อนเราโชคดีจัง ที่ค่อยๆปล่อยให้อะไรๆลบเลือยไปช้าๆ ยิ่งทำใจได้เร็วยิ่ง ดีต่อตัวเราเอง ถึงจะพูดอย่างงั้น แต่เราก็ยอมรับว่าตอนนี้เรายังทำไม่ได้ เฮ้อ ..... ยังไม่เข้มแข็งพอที่จะปล่อยสิ่งที่เรารักให้ค่อยๆลบเลือนไป

มันเหงาจริงๆนะที่ต้องเห็นพวกเค้ายืนกันแค่3คน

แต่เราอยากเห็ภาพนี้มากกว่า ภาพที่ยืนกันครบ 5คน

Winter Winter and allergy

ในที่สุด หน้าหนาวก็มาเยือน รอคอยมานานแล้วอากาศเย็นๆเนี่ย

 ถ้าพูดถึงฤดูหนาว....แล้วจะนึกถึงอะไรกันบ้างนะ

เสื้อกันหนาวตัวหนาๆ (บางครั้งก็ใส่ไว้กันแดด)

คริสมาสต์ กับ ปีใหม่ แล้วก็เค้าท์ดาวน์

หิมะ (ซึ่งเมืองไทยไม่มี)

ถักผ้าพันคอ

ไปแค้มป์กับเพื่อนๆ หรือครอบครัว

การ์ดสวยๆ

อำเภอ Top Hit ของนักท่องเที่ยว "ปาย"

แต่สำหรับเราแล้ว หน้าหนาว สิ่งที่คิดถึง คือ....ภูมิแพ้อากาศ

 อากาศหนาวทีไร ต้องจามฟุดฟิดทั้งวันเลยสิน่า จามแบบจมูกอักเสบเลยล่ะ เฮ้อ เบื่อตัวเองจริงๆเลยเรา แล้วอย่างงี้จะไปเกาหลีได้รึ....พูดเหมือนจะได้ไป แต่ที่จริงแล้ว ยังไม่มีตังค์เลยยยยย คนจนก็งี้ล่ะ (แอบรันทดตัวเอง)

อัพเป็นเอนทรี่แรกของเดือน แห่งความทรงจำละกัน เด๋วเอนทรี่หน้า ขอให้มีข่าวดีของ คนที่เราเฝ้ารอ ด้วยเถอะ 

The one i wait for... T_T baby come back please

 Only my Oppa!!!

PS. I'm your melody!!